A promise of God

نعمت من برای تو کافی است

پولس، که از یک خار در جسم رنج می‌برد، سه بار برای برداشتن آن دعا کرد. در دوم قرنتیان ۱۲، خداوند پاسخ نمی‌دهد که آن را بردارد بلکه با کلامی درباره نعمت پاسخ می‌دهد. نعمت او کافی است و قدرت او در ضعف پولس به اوج خود می‌رسد. این وعده کل ماجرا را دوباره شکل می‌دهد.

“And he said unto me, My grace is sufficient for thee: for my strength is made perfect in weakness. Most gladly therefore will I rather glory in my infirmities, that the power of Christ may rest upon me.”2 Corinthians 12:9

What the promise is

پولس وحی‌های فوق‌العاده‌ای دریافت کرده بود و برای جلوگیری از تکبر، فرستاده‌ای از شیطان او را آزار می‌داد. خدا خار را توضیح نمی‌دهد؛ او نعمت پایداری را تأمین می‌کند که تحمل را ممکن می‌سازد. کافی به معنای مناسب برای نیاز است، که دقیقاً در حد توان پولس او را ملاقات می‌کند بدون اینکه لزوماً بار را بردارد. چرخش شگفت‌انگیز این است که قدرت الهی در ضعف انسانی به کمال می‌رسد، نه علی‌رغم آن. ضعف به صحنه‌ای تبدیل می‌شود که در آن قدرت مسیح به نمایش گذاشته می‌شود. بنابراین پولس از نفرت از خار دست برمی‌دارد و شروع به فخر کردن به ناتوانی‌هایش می‌کند و آنچه را که قبلاً شکست به نظر می‌رسید، خوشامد می‌گوید. وعده این نیست که خدا آنچه را که تو را آزار می‌دهد، درست کند، بلکه او نعمت کافی را خواهد داد و اینکه ناتوانی تو ناتوانی نیست بلکه جایی است که قدرت او آرام می‌گیرد.

How to hold it honestly

این آیه فرمولی برای بهبودی تضمینی یا برداشتن سختی نیست؛ بلکه برعکس است. پولس با جدیت درخواست کرد و خدا به برداشتن نه گفت در حالی که به نعمت بله گفت. اگر به اشتباه استفاده شود، می‌تواند به رنج‌دیدگان فشار بیاورد تا شادابی را نشان دهند یا احساس کنند که بی‌ faith هستند وقتی هنوز درد می‌کشند. اگر با صداقت خوانده شود، این آیه مبارزه بدون تسکین را محترم می‌شمارد و قدرت خدا را در درون آن قرار می‌دهد. نعمت کافی همیشه به عنوان آسودگی احساس نمی‌شود؛ گاهی اوقات تنها قدرت برای برداشتن یک قدم دیگر است. آن را علیه کسانی که از خاری که دارند غمگین هستند، سلاح نکن. خود پولس پیش از اینکه آرام بگیرد، دعا کرد. تسلی محکم است: تو بیشتر از آنچه نعمت می‌تواند تحمل کند، به تو داده نخواهد شد، اگرچه خار ممکن است باقی بماند.