The fruit of the Spirit
Panampalataya
Ang panampalataya, bilang bunga ng Espiritu, ay katapatan: ang matatag na pagiging maaasahan ng isang tao na maaaring pagkatiwalaan at patuloy na nagtitiwala sa Diyos. Ito ay katapatan na hindi sumusuko kapag nagiging mahirap ang mga bagay, isang katatagan ng paniniwala na humahawak at isang katatagan ng karakter na tumutupad sa kanyang salita. Ang Espiritu ay lumalago sa atin ng parehong nagtitiwala na puso at maaasahang buhay.
“But the fruit of the Spirit is love, joy, peace, longsuffering, gentleness, goodness, faith,”Galatians 5:22
What it is
Ang salitang ito ay may dobleng kayamanan. Nangangahulugan ito ng panampalataya sa diwa ng pagtitiwala, isang tiwala na pag-asa sa Diyos at sa Kanyang mga pangako, at nangangahulugan ito ng katapatan, ang pagiging mapagkakatiwalaan ng isang tao na maaaring asahan ng iba. Bilang bunga ng karakter, ang diin ay nasa pangalawang kahulugan: isang matatag na katapatan na tumutupad sa mga pangako, nagbibigay galang sa kanyang salita, at nananatiling tapat sa mahabang panahon. Ang isang tapat na tao ay naroroon, sumusunod, at maaaring asahan kapag may halaga ito. Ang pagiging maaasahang ito ay nakaugat sa pagtitiwala; dahil nagtitiwala ka sa isang tapat na Diyos, nagiging tapat ka rin, na sumasalamin sa Kanyang katatagan. Ito ay kabaligtaran ng pagiging pabagu-bago, ang pusong madaling magbago ayon sa mood at kaginhawahan. Ang pananampalataya ay humahawak nang mahigpit, parehong naniniwala sa Diyos laban sa mga hadlang at pagiging isang tao na maaaring pagkatiwalaan ng Diyos at ng iba nang walang takot sa pagbagsak.
How it grows
Ang katapatan ay hindi nagmumula sa simpleng determinasyon na maging maaasahan. Lumalago ito habang ibinabagsak mo ang iyong buong bigat sa katapatan ng Diyos at natutuklasan na Siya ay humahawak. Ang pagtitiwala ang nauuna; mas marami kang nagpapahinga sa Kanyang pagiging maaasahan, mas ang Kanyang katatagan ay muling humuhubog sa iyo. Ang Espiritu ay unti-unting lumalago nito, kadalasang sa pamamagitan ng maliliit na pagsubok: pagpapanatili ng tahimik na pangako, pagtapos sa isang gawain na walang nakatingin, paghawak sa isang pangako kapag ang mga damdamin ay humupa. Ang bawat natupad na salita ay nagpapalakas sa susunod. Lumalago rin ito sa pamamagitan ng pag-alala sa Kanyang mga nagawa, dahil ang isang pusong nakakaalala kung paano dumating ang Diyos ay natututo na humawak sa dilim. Hindi ka nagiging tapat sa pamamagitan ng mahigpit na paghawak sa iyong resolusyon. Nagiging tapat ka sa pamamagitan ng pagkapit sa Tapat na Isa hanggang ang Kanyang katatagan ay maging iyo.
How you see it in Jesus
Si Jesus ay tinawag na tapat at tunay na saksi, at ang Kanyang buong buhay ay nagpapatunay sa pangalan. Siya ay nagtitiwala sa Kanyang Ama nang buo, naglalakad sa pananampalataya sa pamamagitan ng tukso, kahirapan, at anino ng krus, na hindi kailanman nagdududa sa kabutihan ng Isa na nagsugo sa Kanya. At Siya ay lubos na tapat sa Kanyang misyon, itinakda ang Kanyang mukha patungong Jerusalem at tinanggihan ang bawat shortcut na makapagpapahina sa Kanyang tawag. Tinupad Niya ang bawat pangako, tinapos ang gawain na ibinigay sa Kanya, at hindi iniwan ang Kanyang mga sarili kahit na iniwan sila. Matapos mahalin ang Kanyang mga kaibigan, minahal Niya sila hanggang sa wakas. Sinasabi ng Kasulatan na kahit na tayo ay walang pananampalataya, Siya ay nananatiling tapat, sapagkat hindi Siya maaaring tumanggi sa Kanyang sarili. Sa Kanya, makikita mo ang parehong pananampalataya at katapatan na pinabuting, isang pagtitiwala na hindi nag-alinlangan at isang katapatan na nagdala sa Kanya hanggang sa kamatayan.
Questions people ask
Ang pananampalataya ba sa Galacia 5:22 ay nangangahulugang paniniwala o katapatan?
Ang salita ay maaaring mangahulugan ng pareho, at dito ang kahulugan ay nakatuon sa katapatan. Nakalista sa mga katangian ng karakter, inilarawan nito ang pagiging maaasahan at katapatan na lumalago ng Espiritu sa isang mananampalataya, hindi lamang ang paunang kilos ng paniniwala. Gayunpaman, ang dalawa ay hindi maaaring ganap na paghiwalayin, dahil ang tapat na pamumuhay ay umaagos mula sa isang nagtitiwala na puso. Bilang bunga, ang pananampalataya ay ang matatag na pagiging maaasahan ng isang tao na parehong nagtitiwala sa Diyos at maaaring pagkatiwalaan.
Paano ako magiging mas tapat at maaasahan?
Magsimula sa pagtitiwala sa halip na lakas ng loob, ibinabagsak ang iyong bigat sa Diyos na hindi kailanman nabigo at hinahayaan ang Kanyang katatagan na patatagin ka. Pagkatapos ay isagawa ang katapatan sa maliliit, hindi nakikitang bagay: panatilihin ang tahimik na mga pangako, tapusin ang mga nakatagong gawain, hawakan ang mga pangako kapag ang damdamin ay humupa. Ang bawat natupad na salita ay nagpapadali sa susunod. Tandaan din kung paano dumating ang Diyos para sa iyo noon, dahil ang isang pusong mapagpasalamat ay nagpapalakas ng tapat na puso sa mga mahihirap na panahon.