What the blood of Christ does
Pagpapabanal
Ang pagpapabanal ay ang paglalagay sa isang hiwalay na estado bilang banal, na ginawang pag-aari ng Diyos. Sinasabi ng Hebreo na si Jesus, upang ipagbanal ang bayan sa kanyang sariling dugo, ay nagdusa sa labas ng pintuan. Ang maging pinabanal ay ang maangkin ng Diyos at maitalaga sa kanya. Ang parehong dugo na nagpapatawad ay nagtatakda rin sa atin, minamarkahan tayo bilang ganap na pag-aari ng Panginoon na nagbuhos nito.
“Wherefore Jesus also, that he might sanctify the people with his own blood, suffered without the gate.”Hebrews 13:12
What it means
Ang pagpapabanal ay ang paglalagay sa isang hiwalay na estado para sa Diyos, upang maging banal sa diwa ng pagiging nakatalaga sa kanyang pagmamay-ari at paggamit. Sa Kasulatan, ang kabanalan ay unang nangangahulugang pag-aari ng Diyos, na kinuha mula sa karaniwang paggamit at inialay sa kanya. Ang mga tao, ang mga pari, at ang mga kasangkapan ng templo ay lahat ay pinabanal sa ganitong paraan. Para sa mga makasalanan, ang pagiging itinalaga para sa isang banal na Diyos ay nangangailangan na ang ating dumi ay maharap, o hindi tayo makakatayo sa ugnayang iyon. Ang pagpapabanal sa diwang ito ay hindi pangunahing tungkol sa ating unti-unting paglago, kahit na iyon ay sumusunod, kundi tungkol sa isang tiyak na paglalagay na natapos ni Cristo. Sinasabi ng Hebreo na ang mga tao ay pinabanal sa kanyang dugo bilang isang natapos na gawa. Ang maging pinabanal ay ang maangkin, maitalaga, at minarkahan bilang banal na pag-aari ng Diyos, hindi na karaniwan kundi itinalaga para sa kanya.
How it works
Ang paglalagay sa hiwalay na estado ay natatamo sa pamamagitan ng dugo ni Jesus. Ang Hebreo ay kumukuha mula sa lumang ritwal kung saan ang dugong sakripisyo ay nagtatakda sa mga tao at sa santuwaryo, at ito ay nagtuturo na ang mga katawan ng ilang sakripisyo ay sinunog sa labas ng kampo. Kaya't si Jesus, upang ipagbanal tayo sa kanyang sariling dugo, ay nagdusa sa labas ng pintuan, na dinadala ang ating dumi mula sa banal na lugar at humaharap dito sa kanyang sariling kamatayan. Dahil ang kanyang dugo ay buhay ng walang kasalanang Anak, tunay itong nagtatakda sa halip na simpleng magpahiwatig ng pagpapabanal. Inaalis nito ang karumihan na magbabawal sa atin mula sa Diyos at, sa parehong gawa, itinatakda tayo bilang kanya. Tayo ay ginawang banal hindi sa pamamagitan ng ating sariling pagtalaga kundi sa pamamagitan ng pagiging natakpan ng dugong nag-aangkin sa atin para sa Diyos.
The Lamb who was slain
Ang nagbabanal ay si Cristo, na nagdusa sa labas ng pintuan upang itakda tayo sa loob. Siya ay pinatay sa lugar ng kahihiyan, na dinadala ang ating dumi sa kabila ng kampo, upang tayo ay maitalaga bilang banal sa Diyos. Hindi niya lamang inuutusan ang kabanalan. Siya ay nagtataguyod nito sa kanyang sariling dugo, na nagtatakda ng isang bayan para sa kanyang sarili. Ito ay nagiging iyo sa pamamagitan ng pananampalataya sa kanya, sapagkat ang mga nagtitiwala sa kanyang kamatayan ay itinuturing na itinalaga, sariling pag-aari ng Diyos. Hindi ka hinihingan na gawing sapat ang iyong sarili upang maangkin. Siya ay nag-angkin sa iyo sa pamamagitan ng kanyang dugo at tinatawag kang mamuhay bilang isa na pag-aari ng Diyos. Ang pagpapabanal ay kanyang regalo, at ang buhay ng kabanalan na sumusunod ay isang tugon sa pagiging kanyang.
Questions people ask
ano ang ibig sabihin ng maging pinabanal sa pamamagitan ng dugo ni Cristo
Ito ay nangangahulugang itinalaga bilang banal, na inangkin bilang sariling pag-aari ng Diyos. Ang kabanalan ay unang nangangahulugang pag-aari ng Diyos, na kinuha mula sa karaniwang paggamit at inialay sa kanya. Sinasabi ng Hebreo na pinabanal ni Jesus ang bayan sa kanyang sariling dugo, isang tiyak na paglalagay. Ang kanyang dugo ay nag-aalis ng ating dumi at minamarkahan tayo bilang pag-aari ng Diyos, kaya't hindi na tayo karaniwan kundi itinalaga para sa Panginoon.
bakit nagdusa si Jesus sa labas ng pintuan upang ipagbanal tayo
Ang Hebreo ay kumukuha mula sa mga lumang sakripisyo na ang mga katawan ay sinunog sa labas ng kampo, malayo sa banal na lugar. Nagdusa si Jesus sa labas ng pintuan, na dinadala ang ating dumi sa kabila ng kampo at humaharap dito sa kanyang kamatayan. Sa pamamagitan ng pagdadala ng ating karumihan, ang kanyang dugo ay nagpapabanal sa atin at nagdadala sa atin bilang banal sa Diyos, na itinatakda ang isang bayan para sa kanyang sarili sa pamamagitan ng kanyang sariling pagdurusa.