A fear not of God

نترسید، گله‌ی کوچک

عیسی به جمعیتی درباره‌ی نگرانی‌های بی‌مورد، درباره‌ی افرادی که برای غذا و لباس و انبارهایی که برای غلاتشان کوچک است، بیدار می‌مانند، تعلیم می‌دهد. به شاگردانش، گروهی کوچک و بی‌اهمیت که هیچ ثروت یا قدرتی ندارند، با لطافت شگفت‌انگیزی روی می‌آورد و آنها را گله‌ی کوچک خود می‌نامد و به آنها می‌گوید نترسید، زیرا پدرشان خوشحال است که به آنها پادشاهی می‌دهد.

“Fear not, little flock; for it is your Father’s good pleasure to give you the kingdom.”Luke 12:32

The moment

ترس که عیسی به آن اشاره می‌کند، نگرانی عمیق و خستگی‌ناپذیر از تأمین نیازهاست، نگرانی درباره‌ی اینکه آیا کافی خواهد بود یا نه، نوعی ترس که به آرامی زندگی‌های بیشتر انسان‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد. شاگردان او واقعاً یک گله‌ی کوچک هستند، کم‌جمعیت، بدون منابع، که از یک معلم سیار پیروی می‌کنند و بدون شک در مورد اینکه چگونه تأمین خواهند شد، در تردید هستند. این یک موقعیت آسیب‌پذیر است. گوسفندها از بی‌دفاع‌ترین حیوانات هستند، نمی‌توانند خود را تغذیه یا از خود محافظت کنند و به طور کامل به یک شبان وابسته‌اند. با نامیدن آنها به عنوان یک گله‌ی کوچک، عیسی به کوچکی آنها اذعان می‌کند به جای اینکه آن را انکار کند. ترس واقعی است زیرا آنها واقعاً نمی‌توانند آینده‌ی خود را تأمین کنند؛ آنها به اندازه‌ی گوسفندها در یک تپه‌ی باز در معرض خطر هستند.

Why we need not fear

دلیلی که ترس می‌تواند آرام بگیرد این نیست که گله قوی است بلکه اینکه شبان، پدری است که از بخشش خوشحال است. خوشنودی پدر شما این است که پادشاهی را به شما بدهد. گله‌ی کوچک نه تنها تحمل می‌شود بلکه گرامی داشته می‌شود و هدیه‌ای که ارائه می‌شود نه تنها نان روزانه بلکه یک پادشاهی کامل است. ترس می‌تواند کنار گذاشته شود زیرا کسی که آینده‌ی آنها را در دست دارد، نه بخیل است و نه reluctant، بلکه خوشحال است که می‌دهد و او چیزی بسیار بزرگتر از غذایی و لباسی که آنها نگران آن بودند، می‌دهد. اگر پدر به طور آزاد پادشاهی را می‌دهد، نیازهای کوچکتر نیز قطعاً در دستان او ایمن هستند.