A fear not of God

مترس، من هستم

این چهارمین ساعت شب است، تاریک‌ترین ساعات قبل از سپیده‌دم. شاگردان در یک قایق دور از ساحل تنها هستند، در برابر باد مخالف و امواج سنگین، در حال تلاش برای پارو زدن. سپس آنها شخصی را می‌بینند که بر روی آب به سمت آنها می‌آید و با ترس فریاد می‌زنند، مطمئن هستند که این یک روح است. عیسی از میان باد فریاد می‌زند: من هستم، نترسید.

“But straightway Jesus spake unto them, saying, Be of good cheer; it is I; be not afraid.”Matthew 14:27

The moment

شاگردان خسته و ترسیده از طوفانی هستند که تسلیم نمی‌شود و عیسی آنها را به تنهایی به آنجا فرستاده است در حالی که او در کوه دعا می‌کرد. ترس اولیه آنها خود دریا است، تصویر باستانی هرج و مرج و مرگ که هیچ ماهی‌گیری به سادگی به آن توجه نمی‌کند. اما ترس شدیدتر آنها زمانی است که کسی را می‌بینند که بر روی همان آب راه می‌رود، امکانی که برای آنها به عنوان یک روح، نشانه‌ای از بدبختی تلقی می‌شود. بنابراین ترس دوچندان می‌شود: خطر طوفان و وحشت از نزدیک شدن ماورایی. آنچه آنها هنوز نمی‌شناسند این است که شخصی که از او می‌ترسند، همان کسی است که می‌تواند آنها را نجات دهد و به سمت آنها می‌آید.

Why we need not fear

کلمات من هستم در یونانی نزدیک به نام الهی، من هستم است. کسی که بر روی امواج راه می‌رود تهدیدی نیست بلکه خداوند، صاحب دریا است و نه قربانی آن. ترس می‌تواند کنار گذاشته شود زیرا طوفانی که آنها در حال مبارزه با آن هستند، زیر پاهای کسی است که به سمت آنها می‌آید و او به عمد آمده است تا در آنجا با آنها باشد. او باد را از فاصله ساکت نمی‌کند؛ او به وسط ترس آنها می‌آید. فرمان نترسید بر اساس ساده‌ترین تضمین‌ها است: من هستم، کسی که شما می‌شناسید، کسی که حتی در اینجا نیز خداوند است.