A metaphor of Jesus
Ο Σπόρος Μουστάρδας
Ο Ιησούς παρομοιάζει τη βασιλεία των ουρανών με έναν κόκκο σπόρου μουστάρδας, τον οποίο ένας άνθρωπος πήρε και σπείρει στο χωράφι του. Είναι ο ελάχιστος από όλους τους σπόρους, λέει, αλλά όταν μεγαλώσει γίνεται δέντρο, ώστε τα πουλιά του αέρα να έρχονται και να φωλιάζουν στα κλαδιά του. Σε έναν μικρό σπόρο απεικονίζει μια βασιλεία που αρχίζει σχεδόν αόρατα και καταλήγει τεράστια.
“Another parable put he forth unto them, saying, The kingdom of heaven is like to a grain of mustard seed, which a man took, and sowed in his field:”Matthew 13:31
The real thing behind it
Το φυτό μουστάρδας ήταν μια οικεία θέα στη Γαλιλαία, και ο σπόρος του ήταν παροιμιώδης για την μικρότητά του, μια μικρή κουκίδα που ένας αγρότης μπορούσε να την πιάσει με δυσκολία ανάμεσα στα δάχτυλά του. Από αυτή την κουκίδα αναπτυσσόταν, σε μία μόνο εποχή, ένα φυτό που ξεπερνούσε τα κηπευτικά και μπορούσε να φτάσει το ύψος ενός μικρού δέντρου, ψηλό και πλατύ αρκετά ώστε τα πουλιά να καθίσουν και να καταφύγουν στα κλαδιά του. Η αντίθεση μεταξύ του σπόρου και του φυτού ήταν ακραία και γνωστή, ο ελάχιστος από τους σπόρους γίνεται ο μεγαλύτερος από τους θάμνους. Η μουστάρδα επίσης αναπτυσσόταν ζωηρά και εξαπλωνόταν, αρκετά κοινή ώστε οι άνθρωποι να γνωρίζουν την ετοιμότητά της να καταλάβει το έδαφος όπου σπείρεται. Για έναν αγρότη, το σημείο ήταν σαφές: κάτι σχεδόν πολύ μικρό για να το δει κρατούσε μέσα του μια ανάπτυξη που υπερέβαινε κάθε αναλογία με την αρχή του.
What Jesus means by it
Ο Ιησούς χρησιμοποιεί τον σπόρο για να απαντήσει σε μια αμφιβολία που σίγουρα ένιωθαν οι ακροατές Του. Η βασιλεία Του δεν ήρθε με στρατούς ή θρόνους ή προφανή μεγαλοπρέπεια. Ήρθε σε έναν περιπλανώμενο δάσκαλο και μια χούφτα συνηθισμένων μαθητών, τόσο μικρή ώστε να απορριφθεί. Η παραβολή λέει να μην κρίνουμε τη βασιλεία από τις αρχές της. Αυτό που φαίνεται αμελητέο τώρα φέρει μέσα του μια ανάπτυξη που θα υπερβεί κάθε προσδοκία, μέχρι να γίνει αρκετά μεγάλη για να καταφύγει τα έθνη, τα πουλιά του αέρα να φωλιάζουν στα κλαδιά του αντηχώντας τους λαούς που βρίσκουν ένα σπίτι σε αυτήν. Η βασιλεία προχωρά όχι με ξαφνικό θέαμα αλλά με κρυφή, οργανική, ασταμάτητη ανάπτυξη από μια μικρή αρχή. Η παρούσα μικρότητα της δεν είναι επιχείρημα κατά της μελλοντικής της μεγαλοπρέπειας; η μικρότητα είναι ακριβώς πώς αρχίζει πάντα ένας σπόρος μουστάρδας.
How it reveals Christ
Ο Χριστός Αυτού είναι το νόημα του σπόρου. Ήρθε χωρίς μορφή ή μεγαλοπρέπεια ώστε οι άνθρωποι να τον επιθυμούν, γεννημένος στην ασημαντότητα, συγκεντρώνοντας ψαράδες, πεθαίνοντας ως ένας απορριφθείς, η λιγότερο πιθανή αρχή που μπορεί να φανταστεί κανείς για μια παγκόσμια βασιλεία. Ωστόσο από αυτή την θαμμένη, μη υποσχόμενη αρχή έχει προκύψει μια βασιλεία που έχει εξαπλωθεί σε όλη τη γη, καταφύγιο για ανθρώπους από κάθε έθνος, ακριβώς όπως τα μεγάλα κλαδιά καταφύγουν τα πουλιά. Είναι ειλικρινής ότι η βασιλεία δεν θα κατακτήσει τον κόσμο με βία αλλά θα αναπτυχθεί όπως αναπτύσσεται ένας σπόρος, ήσυχα, από μέσα, με έναν τρόπο εύκολο να παραβλέψει και αδύνατο να σταματήσει. Αυτό που άρχισε μαζί Του μικρό έχει γίνει τεράστιο, και η ανάπτυξή του δεν έχει τελειώσει. Ο σπόρος μουστάρδας είναι μια υπόσχεση ότι η ταπεινή εμφάνιση της βασιλείας κρύβει ένα αποτέλεσμα πέρα από μέτρηση.
Questions people ask
τι σημαίνει η παραβολή του σπόρου μουστάρδας
Ο Ιησούς συγκρίνει τη βασιλεία των ουρανών με τον μικρότερο από τους σπόρους, ο οποίος μεγαλώνει σε ένα φυτό αρκετά μεγάλο ώστε τα πουλιά να καταφύγουν σε αυτό. Το σημείο είναι ότι η βασιλεία αρχίζει σχεδόν αόρατα, σε έναν ταπεινό δάσκαλο και μερικούς μαθητές, αλλά φέρει μέσα της μια ανάπτυξη πέρα από κάθε προσδοκία. Η μικρή αρχή της δεν είναι επιχείρημα κατά της μελλοντικής της μεγαλοπρέπειας, γιατί έτσι αρχίζει πάντα ένας σπόρος μουστάρδας.
γιατί ο Ιησούς σύγκρινε τη βασιλεία με τον μικρότερο σπόρο
Επειδή η βασιλεία Του ήρθε χωρίς στρατούς ή μεγαλοπρέπεια και ήταν εύκολη να απορριφθεί ως ασήμαντη. Ο σπόρος μουστάρδας, παροιμιωδώς μικρός αλλά μεγαλώνοντας σε έναν από τους μεγαλύτερους θάμνους, απάντησε σε αυτή την αμφιβολία. Είπε να μην κρίνουμε τη βασιλεία από τις αρχές της. Αυτό που φαίνεται αμελητέο τώρα αναπτύσσεται ήσυχα και ασταμάτητα μέχρι να καταφύγει τα έθνη, όπως μια κουκίδα σπόρου γίνεται ένα δέντρο γεμάτο πουλιά.