A metaphor of Jesus
Ο Σπόρος
Κοντά στο τέλος, με τον θάνατό Του κοντά, ο Ιησούς στρέφεται σε μια αγροτική αλήθεια. Εκτός αν ένας κόκκος σίτου πέσει στη γη και πεθάνει, παραμένει μόνος, αλλά αν πεθάνει, φέρνει πολλούς καρπούς. Σε μια απλή εικόνα εξηγεί τον δικό Του σταυρό και θέτει τον νόμο της καρποφορίας για όλους όσους θα Τον ακολουθήσουν.
“Verily, verily, I say unto you, Except a corn of wheat fall into the ground and die, it abideth alone: but if it die, it bringeth forth much fruit.”John 12:24
The real thing behind it
Κάθε αγρότης στη Γαλιλαία ήξερε τι κάνει ένας σπόρος. Ένας κόκκος σίτου που κρατιέται στην αποθήκη παραμένει ακριβώς αυτό που είναι, ένας σκληρός κόκκος, χρήσιμος για τίποτα άλλο παρά για φαγητό. Για να πολλαπλασιαστεί, πρέπει να θαφτεί. Ο σπείρων τον ρίχνει στη γη, και εκεί ο εξωτερικός κόκκος σπάει, μαλακώνει και διαλύεται, φαίνεται να έχει χαθεί και να έχει φύγει. Αλλά από αυτή τη διάσπαση προκύπτει ένα βλαστάρι, και από το βλαστάρι ένα στέλεχος, και από το στέλεχος ένα στάχυ που φέρει πολλούς κόκκους όπου υπήρχε μόνο ένας. Ο φαινομενικός θάνατος είναι ο ίδιος μηχανισμός της αύξησης. Δεν υπάρχει συντόμευση. Ένας σπόρος που αρνείται τη γη παραμένει ένας σπόρος για πάντα, μένοντας μόνος, και η δυνατότητά του πεθαίνει μαζί του ακριβώς προσπαθώντας να κρατήσει τον εαυτό του ολόκληρο.
What Jesus means by it
Ο Ιησούς διαβάζει τον δικό Του επικείμενο θάνατο στον σπόρο. Φαίνεται σαν απώλεια, μια ζωή θαμμένη και χαμένη, αλλά είναι ο μόνος δρόμος προς μια τεράστια συγκομιδή. Στη συνέχεια, στρέφει την αρχή στους ακροατές Του. Όποιος αγαπά τη ζωή του θα την χάσει, και όποιος μισεί τη ζωή του σε αυτόν τον κόσμο θα τη διατηρήσει για αιώνια ζωή. Ο δρόμος του σπόρου είναι ο δρόμος κάθε ακολούθου: ο εαυτός που κρατιέται πίσω και διατηρείται μένει μόνος και τελικά πεθαίνει, ενώ ο εαυτός που παραδίδεται, που δίνεται, που χύνεται, είναι ο εαυτός που φέρνει καρπούς και διαρκεί. Αυτό δεν είναι κάλεσμα να περιφρονήσεις τη ζωή αλλά να τη δαπανήσεις, να αρνηθείς την αποθήκη και να επιλέξεις τη γη, εμπιστευόμενος ότι ό,τι θαφτεί με αγάπη δεν είναι χαμένο αλλά πολλαπλασιάζεται.
How it reveals Christ
Ο Χριστός είναι ο κόκκος που έπεσε στη γη. Ο θάνατός Του δεν ήταν το τέλος της ιστορίας Του αλλά η σπορά της, ο μοναδικός σπόρος που θάφτηκε ώστε μια μεγάλη συγκομιδή σωσμένων ανθρώπων να μπορέσει να αναδυθεί από Αυτόν. Αυτό που φαινόταν σαν ήττα στον σταυρό ήταν ο μηχανισμός μιας αύξησης πέρα από κάθε μέτρηση, γιατί από τη μία παραδομένη ζωή Του προήλθε ζωή για τον κόσμο. Αναστήθηκε ως οι πρώτοι καρποί, το βλαστάρι που αποδεικνύει ότι η συγκομιδή είναι πραγματική. Γι' αυτό μπορούσε να αντιμετωπίσει την ώρα Του χωρίς να την αποφύγει: είδε τον καρπό από την άλλη πλευρά της πτώσης. Και καλεί τον λαό Του στο ίδιο μοτίβο, υποσχόμενος ότι η ζωή που δίνεται για χάρη Του είναι η μόνη ζωή που τελικά διατηρείται.
Questions people ask
τι εννοούσε ο Ιησούς λέγοντας ότι ένας κόκκος σίτου πρέπει να πέσει και να πεθάνει
Ένας σπόρος που κρατιέται στην αποθήκη παραμένει ένας μόνος κόκκος, αλλά θαμμένος στη γη ανοίγει και αναδύεται ως στέλεχος που φέρει πολλούς κόκκους. Ο Ιησούς το χρησιμοποίησε για να εξηγήσει τον δικό Του θάνατο: φαινόταν σαν απώλεια αλλά ήταν η σπορά που θα έφερνε μια μεγάλη συγκομιδή ζωής. Στη συνέχεια, εφάρμοσε τον ίδιο νόμο στη ζωή κάθε ακολούθου.
πώς διδάσκει ο σπόρος να χάσουμε τη ζωή μας για να τη διατηρήσουμε
Ο σπόρος πολλαπλασιάζεται μόνο με το να θαφτεί και να φαίνεται να πεθαίνει. Ο Ιησούς αντλεί το μάθημα άμεσα: όποιος κρατά τη ζωή του μένει μόνος και την χάνει, ενώ όποιος παραδίδει τη ζωή του σε αυτόν τον κόσμο τη διατηρεί για αιώνια ζωή. Το νόημα δεν είναι να περιφρονήσεις τη ζωή αλλά να τη δαπανήσεις, εμπιστευόμενος ότι ό,τι δίνεται με αγάπη δεν είναι χαμένο αλλά πολλαπλασιάζεται.