A metaphor of Jesus

دانه خردل

عیسی پادشاهی آسمان را به دانه‌ای از دانه‌های خردل تشبیه می‌کند که مردی آن را برداشت و در مزرعه‌اش کاشت. او می‌گوید که این کوچک‌ترین دانه‌ها است، اما وقتی رشد می‌کند، به درختی تبدیل می‌شود، به طوری که پرندگان آسمان در شاخه‌های آن جا می‌گیرند. در یک دانه کوچک، او پادشاهی را تصویر می‌کند که تقریباً به طور نامرئی آغاز می‌شود و به اندازه‌ای بزرگ می‌شود.

“Another parable put he forth unto them, saying, The kingdom of heaven is like to a grain of mustard seed, which a man took, and sowed in his field:”Matthew 13:31

The real thing behind it

گیاه خردل در جلیل منظره‌ای آشنا بود و دانه آن به خاطر کوچکی‌اش معروف بود، دانه‌ای ریز که کشاورز به سختی می‌توانست آن را بین انگشتانش بگیرد. از آن دانه، در یک فصل، گیاهی رشد می‌کرد که از گیاهان باغ بزرگ‌تر می‌شد و می‌توانست به ارتفاع یک درخت کوچک برسد، به اندازه‌ای بلند و عریض که پرندگان در شاخه‌های آن نشسته و پناه بگیرند. تضاد بین دانه و گیاه بسیار شدید و شناخته شده بود، کوچک‌ترین دانه‌ها به بزرگ‌ترین بوته‌ها تبدیل می‌شدند. خردل همچنین به سرعت رشد می‌کرد و گسترش می‌یافت، به اندازه‌ای رایج که مردم آماده بودن آن برای تسلط بر زمین‌هایی که در آن کاشته می‌شد را می‌دانستند. برای یک کشاورز، نکته واضح بود: چیزی که تقریباً خیلی کوچک است تا دیده شود، در خود رشد غیرقابل تصوری را نگه می‌دارد.

What Jesus means by it

عیسی از دانه برای پاسخ به شکی که شنوندگانش قطعاً احساس می‌کردند استفاده می‌کند. پادشاهی او با ارتش‌ها یا تخت‌ها یا شکوه واضح نیامد. بلکه در یک معلم سرگردان و یک دسته از پیروان عادی آمد، به اندازه‌ای کوچک که می‌توانستند نادیده گرفته شوند. مثل می‌گوید که پادشاهی را بر اساس آغازهایش قضاوت نکنید. آنچه اکنون ناچیز به نظر می‌رسد، در خود رشدی را حمل می‌کند که از هر انتظاری فراتر می‌رود، تا به اندازه‌ای بزرگ شود که ملل را پناه دهد، پرندگان آسمان در شاخه‌های آن جا می‌گیرند و صدای مردم را که در آن خانه پیدا می‌کنند، طنین‌انداز می‌کند. پادشاهی نه با نمایش ناگهانی بلکه با رشد پنهان، ارگانیک و غیرقابل توقف از یک شروع کوچک پیشرفت می‌کند. کوچکی فعلی آن هیچ دلیلی بر بزرگ بودن آینده‌اش نیست؛ کوچکی دقیقاً همان‌طور است که دانه خردل همیشه آغاز می‌شود.